Daily Archives: 05/07/2013

ՉՈՐՍ ՇՐՋԱՆ

18 Borges - Mundial

Պատմությունները չորսն են: Առաջինը` հնագույնը, խիզախ մարդկանց պաշարած ու պաշտպանած ամուր քաղաքի մասին է: Պաշտպանները գիտեն, որ քաղաքը մատնվելու է հրի ու սրի, և մարտն անօգուտ է. հարձակվողներից ամենահռչակավորը` Աքիլլեսը, գիտի, որ իր ճակատագիրը հաղթանակից առաջ մահանալն է: Դարերը սրան մոգական տարրեր են ավելացրել: Ասել են, որ Տրոյայի Հեղինեն, հանուն որի զորքեր են մահացել, մի գեղեցիկ ամպ էր, ստվեր. ասել են, որ մեծ դատարկ ձին, որի մեջ թաքնվել էին հույները, նույնպես թվացյալ էր: Հոմերոսը թերևս առաջին բանաստեղծը չէ, ով անդրադարձել է այս նյութին. 14-րդ դարում մեկը թողել է այս տողը, որ շրջում է իմ հիշողության մեջ. The borgh brittened and brent to brondes and askes.ըստ Դանտե Գաբրիել Ռոսետտիի` Տրոյայի ճակատագիրը կնքվում է այն պահին, երբ Պարիսը բռնկվում է Հեղինեի հանդեպ սիրով. Յիթսն ընտրում է այն պահը, երբ միաձուլվում են Լեդան և կարապը, որն իրականում աստված էր:

Հաջորդ պատմությունը, որը կապված է առաջինի հետ, վերադարձի մասին է: Ուլիսը տասը տարի վտանգավոր ծովերում թափառելուց և կախարդված կղզիներում ուշանալուց հետո վերադառնում է իր Իթակեն. Հյուսիսի աստվածությունները երկրի կործանումից անմիջապես հետո տեսնում են` ինչպես է այն ծագում կանաչ ու լուսաշող ծովից, և խոտերում գտնում են շախմատի քարերը, որոնցով առաջ խաղացել էին:

   Երրորդ պատմությունը որոնման մասին է: Սրանում կարող ենք տեսնել նախորդ պատմության մի տարբերակը, տեսնել Յասոնին ու գեղմը, պարսկական երեսուն թռչունի, որ սարեր ու ծովեր են կտրում և տեսնում իրենց աստծո` Սիմուրգի դեմքը, որը նրանցից յուրաքանչյուրն է և բոլորը: Նախկինում յուրաքանչյուր ձեռնարկ բարեհաջող էր: Ինչ-որ մեկը վերջում գողանում էր արգելված ոսկե խնձորները, ինչ-որ մեկը վերջում արժանանում էր Գրաալի նվաճմանը: Այժմ որոնումը դատապարտված է ձախողման: Նավապետ Աքաաբը հանդիպում է կետաձկանը, և կետաձուկը նրան ոչնչացնում է. Ջեյմսի կամ Կաֆկայի հերոսները կարող են միայն կործանում ակնկալել: Այնքան աղքատ ենք քաջությունից ու հավատից, որ happy-ending-ն արդեն սոսկ ինդուստրիալ քծնանք է: Չենք կարողանում հավատալ երկնքին, բայց դժոխքին հավատում ենք:

Վերջին պատմությունը աստծո զոհաբերության մասին է: Փռյուգիայում Աթիսնիրեն խեղում է և սպանում. Օդինը զոհաբերվում է Օդինին, Նա ինքը` Ինքն իրեն. ամբողջ ինը գիշեր կախված է մնում ծառից ու խոցվումնիզակով. Քրիստոսին զոհաբերում են հռոմեացիները:

  Պատմությունները չորսն են: Մեզ մնացող ժամանակի ընթացքում շարունակելու ենք ձևափոխելով պատմել դրանք:

© Թարգմանությունը ` Հասմիկ Ամիրաղյանի

Leave a comment

05/07/2013 · 9:09 PM

ME VUELVO LOCO

395859_179775195456101_100002708650938_225455_1194852613_nEscuchándome pueden decir:

-¿No sea que se haya vuelto loco?

Y yo les diré:

-Sí, me he vuelto loco,

¿Por qué no enloquecer?

¿Acaso no aman y odian enloqueciendo?

¿Acaso no se cruje la madera al volverse loca?

Sin enloquecer no hay batalla vencida,

Sin enloquecer no nacen hombres nuevos.

El agua no se hervirá hasta que no se vuelva loca,

El grano de granada no romperá la corteza

hasta que no se vuelva loco,

¿ Florecen los árboles?

-Se han vuelto locos sin duda.

¿Gira la Tierra?

-Se ha vuelto loca sin duda.

Hasta que las semillas no se vuelvan locas como se debe,

No se convertirán en cosecha,

Hasta que las manitas no se vuelvan locas como se debe,

No se convertirán en manos.

Y hasta que las palabras no se vuelvan locas como se debe,

No se convertirán en canción…

¡Oh, ojalá que fuera siempre loco!

  ©  Traducido por Jemma Petrosián

 

 

 

1 Comment

05/07/2013 · 10:15 AM

SE ENCUENTRA CASUALMENTE EN VIDA

paruyr-sevak

Siempre se encuentra con el querido casualmente,

Y se despide del querido necesariamente en la vida.

Si quieres calla,

Si quieres aulla,

Si quieres mastica tu propia lengua,

Si quieres tapa la boca con almohada,

Si quieres da patada a la almohada,

Eres creyente, blasfemia a Dios,

Eres ateo, cree en Dios,

Si quieres, quiere no querer en vano,

Si quieres, quiere no vivir en vano,

Y si quieres, el vivir es justo esto,

Y el amor verdadero, justo esto que hay:

Casualmente se encuentra,

Necesariamente se despide en la vida.

 ©  Traducido por Meri Zohrabián

Leave a comment

05/07/2013 · 9:57 AM

Sin Título

fb1a3641c4

A Isabel…

El día de mi muerte caerá un silencio

Y bajará pesado sobre la ciudad

Como una nube sombría, una tristeza vieja

O una noticia de desastre escrita en los diarios.

Como una mujer viuda o desgraciada,

Como una amiga con aire triste

Al principio la noticia pasará por las calles

Luego se rendirá por las rejas y puertas.

Como un viejo vendedor de periódicos

Con pasos despaciosos y, casi ciego,

Cruzará todas las casas sin falta

Y aparecerá en todos los patios.

Como una sombra deslizada de una casa a otra

Se parará tenebrosa como un huésped invisible

Se parará como un silencio duro

Extendido encima de toda la ciudad. Continue reading

1 Comment

05/07/2013 · 9:43 AM